Categorie: Nieuws

Obertje obertje waar blijft het ijs!

Ik stel me zo voor dat het in alle families voorkomt. Verhalen uit een ver verleden die op familiefeestjes eens in de zoveel tijd voorbij komen. Zo is er in mijn familie altijd wel iemand die bij een etentje met zijn/haar vuisten op tafel begint te bonzen en hard begint te roepen “Obertje, obertje waar blijft het ijs?” De reden van dit rare gedrag is een voorval uit mijn jeugd. Ik moet een jaar of vier zijn geweest en waarschijnlijk een eerste ervaring met een restaurantbezoek hebben gehad. Toen het wachten op het toetje mij te lang duurde schijn ik op tafel te hebben gebonsd en hard door het restaurant “Obertje, obertje, waar blijft het ijs” geroepen te hebben. Ik moet hier aan denken terwijl ik het net gebrachte ambachtelijk ijs in de vitrine van mijn winkel zet. Een fijn moment in het jaar want het betekent dat de lente er aan komt. Het betekent ook een hoop gelukkige gezichten in mijn winkel, want uit onderzoek van de universiteit in Amsterdam is gebleken dat eten van ijs het “pleziercentrum” in de hersenen activeert. Ik besluit als allereerst mijn eigen pleziercentrum te activeren. Het eerste ijsje is voor mijzelf en het mooiste is dat ik op geen obertje hoef te wachten.

Rex

Brrrrrrr.

Brrr…met verkleumde vingers stop ik de sleutel van mijn eetwinkel in het sleutelgat. Ik moet kracht zetten om de deur open te doen. In mijn winkel is het ook koud. Snel de verwarming aan en aan de slag. Van koken word ik wel lekker warm. Ik doe de radio aan en luister naar de nieuwsberichten die voorbij komen. Ik hoor iets over de koude adem van de Russische beer en Floortje Dessing geeft commentaar. Zij is wel erger gewend, trots vertelt ze over een tocht in Groenland met -50 graden en de keer dat het vocht in haar ogen bevroor in Siberië. Ze zegt nog niet dat we niet zo moeten zeuren, maar ik hoor het haar denken. Och.. ook dat nog, er zijn grote problemen voor de Tesla automobilisten, tegen zoveel kou zijn de accu’s niet opgewassen. Een groot deel van Nederland lijkt praktisch tot stilstand te komen. Een klant komt binnen. We klagen samen over dit belachelijke weer, dit is toch niet te doen! We hebben het zwaar. Ik bied hem een kop koffie aan., want je moet in deze extreme tijden een beetje voor elkaar zorgen nietwaar. Tijdens de koffie klagen we nog even door en halen herinneringen op uit onze jeugd, onder andere over dat jaar dat we onze huizen niet eens uit konden, zoveel sneeuw lag er. Dat was ook zwaar. We zijn zo druk in gesprek dat we de jongen die net is binnen gekomen nauwelijks opmerken. Hij is van Fooddrop en komt een aantal maaltijden halen om te bezorgen. Ik overhandig hem de maaltijden. Hij bedankt me vriendelijk loopt de winkel uit en stapt op z’n fiets. Ik sta op en ga weer aan het werk, de bestellingen voor bezorgen lopen binnen, waarschijnlijk mensen die de kou liever niet trotseren. De jongen van fooddrop tikt nog even op het raam, zwaait en fietst weg. Lang leve de fooddropper.

Het Zuuver dieet.

Ik ben opgegroeid in een gezin met meerdere vrouwen. Dat betekent dat ik in mijn leven vele diëten voorbij heb zien komen. Zo kan ik mij nog herinneren dat mijn moeder en jongste zus eens in de zoveel tijd een pakketje kochten met dubieuze poedertjes waar ze dan 5 dagen op moesten leven. De kilo’s vlogen eraf. Na deze vijf dagen koste het ongeveer ook 5 dagen om de kilo’s er weer aan te krijgen, soms zelfs een kilootje meer. Ik heb ook leuke herinneringen aan sommige diëten. Met afstand was de Montignac periode de allerbeste. Trouwens ook het dieet wat het langste werd volgehouden. Van Montignac mocht je hompen kaas en stukken worst met liters rode wijn naar binnen werken. Ik geloof dat ik mijn zussen en moeder nooit zo gelukkig heb gezien als in die tijd. Dat Montignac zelf maar 66 jaar is geworden zal wel niks met dit dieet te maken hebben gehad. In de Sonja Bakker periode had mijn vriendin geregeld de kast vol staan met eierkoeken, dat ik toch echt mijn twijfels had over dit tussendoortje heb ik haar maar nooit verteld. Vol verbazing heb ik zo nu en dan deze dieetdrift gevolgd en ik dacht toch echt dat ik alle varianten wel kende. Dat er toch nog een dieet was waar ik niet van op de hoogte was bleek toen mijn oudste zus, die tevens een trouwe klant van mij is, laatst zei; “Het is zo bijzonder, als ik zelf kook kom ik een kilo aan en als ik bij jou eten haal val ik een kilo af.” Deze was nieuw voor mij. Ik denk dat het tijd wordt voor het Zuuver dieet boek.

Rex.

Vraag eens een kok te eten.

Het grootste nadeel van het kok zijn, met name kok zijn in een restaurant, is het gebrek aan een sociaal leven. Ik wil het beroep van kok absoluut niet naar beneden halen en koks neerzetten als zielig, maar het is nu eenmaal een feit dat een kok werkt als anderen vrij zijn, elkaar opzoeken, feestdagen met elkaar vieren. Op het moment dat een kok vrij is, is de rest van de wereld aan het werk. Toen ik overging van restaurantkok naar kok in mijn eigen eetwinkel met openingstijden die beter aansloten bij die van mijn omgeving, verheugde ik me met name op alle leuke etentjes waar ik voor zou worden uitgenodigd. Helaas viel dat nog al tegen, wat blijkt? Mensen koken niet graag voor een kok. Worden wat zenuwachtig en zijn geloof ik bang dat we kritisch zijn. Laat mij dit misverstand dan gelijk rechtzetten. Als je altijd voor anderen kookt dan word je er oprecht blij van als een ander voor jou kookt. Als iemand een middag in de keuken heeft gestaan, moeite heeft gedaan om lekkere ingrediënten te halen en met zijn/haar neus in een kookboek heeft gezeten. Het hoeft dan ook beslist niet ingewikkeld te zijn. Wij houden gewoon van eten.

Dus ken je een kok of kokkin? Kook er eens voor. Ik verzeker je dat we dankbare eters zijn.

Rex.​

Ode aan de gehaktbal.

Zeg gehaktbal en bij de meeste mensen verschijnt een dromerige blik in de ogen. Je ziet ze in gedachten teruggaan in de tijd. Allemaal hebben we wel een herinnering aan de bal van oma of de ballen van moeders. Vaak hadden ze hun eigen geheime ingrediënt die hun ballen net dat speciale smaakje meegaf. Uit mijn eigen jeugd kan ik mij herinneren dat mijn moeder, mijn zus Annette altijd naar de keuken stuurde als er ballen gemaakt moesten worden. Niemand bij ons in huis maakte ze zoals zij. Als ze dan bezig was stopte ze rustig een stuk rauw gehakt in haar mond om te proeven of ze de perfecte smaak had bereikt. Dit was nog in een tijd dat we onze informatie vooral uit bibliotheken haalde (zie mijn eerste blog) en geen idee hadden wat voor rare dingen er kon gebeuren bij het eten van rauw vlees. Mijn zus heeft er gelukkig geen rare dingen aan overgehouden.

Het maken van de gehaktballen van Zuuver, zie ik dan ook als een belangrijke taak. Juist omdat dit oer-Hollandse lekkernij zoveel herinneringen naar boven haalt, zie ik het als een grote verantwoordelijkheid om met mijn ballen nieuwe herinneringen te maken en oude levendig te houden. Blijkbaar lukt me dit, want ze rollen elke week in grote getale mijn winkel uit. Mijn geheim? Alles ga ik niet prijsgeven, maar ik zal een tipje van de sluier oplichten. Ik gebruik een speciaal kruid, dat alleen in de bergen van Tsjechië wordt geplukt en niet geheel onbelangrijk, ik laat mijn ballen een tikkeltje aanbranden. Dit geeft het net even een wat robuuster uiterlijk. Oftewel het geeft mijn ballen… ballen.

Rex.

Erwtensoep Eetwinkel Zuuver Groningen

Zuuver’s 3D snert

Ik wil graag even terugkomen op mijn laatste blog. Een blog waarin ik vertel over de nieuwste ontwikkeling bij Zuuver, namelijk een heuse bezorgservice. Misschien ben ik in deze blog een tikkeltje ouderwets overgekomen en zou je bij de aankondiging van een nieuwe bezorgservice iets revolutionairs verwachten. Helaas, nog geen bezorgrobot op wieltjes van Zuuver, of een drone die de lasagne in uw tuin komt afzetten. Maar laat u niet verblinden door het feit dat ik als een soort SRV-man de maaltijden bij u thuis kom brengen. Ik ben wel degelijk bezig met de toekomst en ik kan wel zeggen dat ik grootse plannen heb. Ik maak gebruik van alle technologische en wetenschappelijke kennis die er al is en in het schuurtje in mijn tuin knutsel ik er in mijn vrije uurtjes lustig op los, met als doel mijn huis-tuin-en-keuken printer om te bouwen naar een 3D printer. Ik ben al zover dat ik pinda’s in mijn printer stop en pindakaas print. Ik verzeker u, het is nog slechts een kwestie van tijd en ik stop er erwten, knolselderij, ui en wortel in, afgewisseld met proceur, beetje prei, aardappel, spek en Gelderse worst, een beetje lavas en nog wat ingrediënten die ik helaas niet kan noemen in verband met het uit 1655 stammende familierecept en printen maar! Tot die tijd kom ik de snert nog op mijn fietsje brengen of bent u van harte welkom in mijn winkel.

Zuuver bezorgt ouderwets.

Sinds een paar weken is het mogelijk om bij Zuuver het eten via de site te bestellen. Voor maandag 19.00 uur besteld? Wordt het dinsdag bij u bezorgd. Natuurlijk besef ik maar al te goed dat deze service bijna niet meer van deze tijd is. We zijn met z’n allen zo gewend geraakt aan het feit dat je 24 uur per dag kan bestellen wat je maar wilt en we verwachten het eigenlijk al in huis te hebben een half uurtje na onze bestelling. Zeker bij het bezorgen van eten is de concurrentie moordend. Bedrijven verzinnen van alles om degene te zijn waar u uw eten bij bestelt. De grootste stunt die volgens mij op dat gebied gerealiseerd is, is enkele jaren geleden door een groot pizzabedrijf. Zij bezorgden een pizza aan ene Yuri Usachiv. Op zich is hier niet zo heel veel bijzonders aan behalve dat Yuri een astronaut is die zich op dat moment in de ruimte bevond. Het tochtje koste het bedrijf 1 miljoen dollar, veel winst zullen ze niet op de pizza gemaakt hebben.

Met mijn eenmanszaak moet ik het duidelijk van andere kwaliteiten hebben en kunt u er in ieder geval zeker van zijn dat het met liefde bereid is, met gezonde producten. Uiteindelijk waar het in mijn beleving om draait bij eten. Ik kom het dan zelf op mijn fietsje dinsdag bij u langs brengen. Ouderwets? Reken maar!

Hemels hoogtepunt.

Eén van de toetjes die altijd op het menu van Zuuver staat is hemelse modder. Dit toetje staat niet zomaar wekelijks op het menu, er is hard over nagedacht. Verschillende toetjes zijn tegen elkaar afgewogen en de hemelse modder heeft een strenge selectie moeten doorstaan voordat het een vaste plek op de menukaart heeft gekregen. Eén van de redenen waarom ik voor dit toetje gekozen heb, is de koninklijke status die het heeft. Wat niet veel mensen weten is dat koningin Wilhelmina een groot liefhebster was, tot grote ergernis van haar man Prins Hendrik. Hij zag haar in een paar jaar tijd groeien van een maatje 38 naar 44. De roddel gaat dat hij de koninklijke kok zelfs heeft verboden dit toetje nog langer voor haar te maken. Wat Hendrik ongetwijfeld niet heeft geweten is de uitkomst van een onderzoek naar het nuttigen van chocolade. Uit een Italiaans onderzoek, waar ook anders, is gebleken dat het eten van lekker veel chocolade de zin in seks stimuleert en meer voldoening geeft in bed. Deze voorsprong heb ik dan weer op de prins. Dus elke maandag als ik begin met het bereiden van Hemelse modder voor Zuuver, let ik niet op de kleintjes en strooi ik royaal met chocola. Als ik geluk heb valt de verkoop die week een klein beetje tegen en kom ik vrijdags thuis met genoeg hemelse modder voor het hele weekend…..

Lasagne maakt gelukkig!

Pasta kan je humeur op een goede manier beïnvloeden. Ikzelf weet dat al heel lang. Er zijn niet veel dingen die me gelukkiger maken dan een goed bord pasta. Het glas dat ik er bij schenk doet trouwens ook een goede duit in het zakje. Dit geluksgevoel is te danken aan het stofje tryptofaan dat in pasta aanwezig is. Een aminozuur die er weer voor zorgt dat in een centraal deel van onze hersenen een ander stofje wordt aangemaakt en wel serotonine. Een goede dosis van deze stof zorgt ervoor dat je je positief en gelukkig voelt.

Dat de liefde voor pasta bij veel mensen ver gaat bleek al in 1957, toen de Britse BBC een korte film uitzond “spaghetti picking in the spring.” Deze komisch bedoelde film gaf een beeld van het leven op het platteland van Lugano. In het kort ging de film erover dat het boeren uit die streek was gelukt een boom te kweken die spaghetti kon produceren. Het schijnt dat de BBC een dag na het uitzenden van deze film is overspoeld door telefoontjes van mensen die wilden weten hoe ze aan zo’n boom konden komen.

Het verbaast mij dan ook helemaal niet dat de klanten die ik dagelijks over de vloer krijg van die vrolijke mensen zijn. Het beste verkochte recept van Zuuver is met afstand de lasagne.

De lasagne bladen die ik gebruik komen van de zelf gekweekte plant die ik achter in mijn keuken heb staan….echt waar….

Koffieshop Zuuver

In eerste instantie ben ik natuurlijk kok. Maar als eigenaar van Zuuver ben ik ook ondernemer. Een ondernemer luistert in mijn beleving vooral naar de behoefte van zijn klanten en past daar zijn producten en diensten op aan.
Voor mij is het een kick om in die behoefte te voorzien en uiteindelijk een tevreden klant de winkel uit te zien gaan.

Nu moest ik afgelopen week toch even een teleurstellend moment verwerken. Een ietwat bleke jongeman kwam mijn winkel binnen en bekeek uitgebreid al het lekkers dat ik in de vitrine had liggen. Ik gaf hem alle tijd om rustig zijn keuze te maken, tot hij mij aankeek en vroeg “verkoopt u ook cannabis?” Oei, die behoefte had ik even over het hoofd gezien en ik kon niet voorkomen dat de bezoeker ontevreden mijn winkel verliet.
Om de komende week ook in deze behoefte te kunnen voorzien, hierbij het menu;

Zuuver’s lasagne met paddo’s
Saté op een stickie
Hasj-je
Luchtig sinaasappel dessert (LSD)
Wietlof ham kaas
Gebakken speedvarken

Of wellicht iets wat erop lijkt. 😉

Eet smakelijk
Rex

My 15 minutes of fame.

“Goedemiddag spreek ik met meneer van der Plas, de eigenaar van Eetwinkel Zuuver?”

“Jazeker wat kan ik voor u doen?”

“Goedemiddag meneer, U spreek met Constantijn. Marketing manager sales en customer van EMTV. Producent van diverse televisieprogramma’s op RTL4, RTL5 en RTL7. Ongetwijfeld bent u bekend met het programma Businessclass van Harry Mens, één van onze pareltjes?

“Eh”

“Ik heb bijzonder goed nieuws voor u meneer van der Plas, u bent geselecteerd voor een nieuw kookprogramma. Een beetje in de stijl van businessclass maar dan over koken. Heeft u een beetje ervaring met camera’s?”

“Ja, eh…”

“Dat is mooi, het scheelt dat u al wat ervaring heeft, en ik kan wel horen dat u zich verbaal ook prima kan redden. Dit gaat een prachtig programma worden. Het kan zijn dat Harry Mens hier ook de presentatie op zich gaat nemen met als sidekick wellicht Willem van Hanegem…ik zie het al helemaal voor me u samen met die twee kanjers. Ziet u het zelf ook meneer van der Plas?”

“Eh..ja.” In mijn gedachten begint zich een beeld te vormen van ons drieën aan tafel. Harry smikkelt van de balletjes gehakt die ik gemaakt heb en Willem zegt dat het de lekkerste bal is die hij nooit op zijn linkerslof heeft gehad.

“Prachtig hoeven we alleen nog maar de financiën te bespreken.”

“Ja? Wat zijn zo de gangbare gages voor zo’n klus?” Van opwinding slaat mijn hart iets harder dan normaal terwijl ik koortsachtig bedenk wat mijn marktwaarde zal zijn. Waarschijnlijk iets minder dan Harry en Willem maar toch zeker met een paar nullen.

“Nou dat is nu helemaal het goede nieuws, het kost u slechts €2.000,- euro excl. BTW. Maar het zijn natuurlijk marketingkosten, voor u weer aftrekbaar. Een koopje dus. Zullen we dit zo maar in orde gaan maken?”

Tuut…tuut…tuut.

Inspiratieloos

Ik weet het nog goed, het was de week voor onze vakantie. De nieuwe site voor onze eetwinkel zou snel gelanceerd worden, er waren plannen om het bezorgen van de maaltijden uit te breiden. We waren volop in beweging met onze eetwinkel. Dat moet ook want stilstaan is achteruitgaan, heb ik ooit geleerd. “Waar we nu voor moeten zorgen is meer traffic naar onze nieuwe site” hoor ik mijn vriendin zeggen. Ik knik braaf. “Je moet een band opbouwen met de bezoekers, interactie met je klanten, ze moeten je leren kennen. Ik denk dat je moet gaan bloggen.” Het argument “maar ik ben een kok, ik communiceer via voedsel” mocht niet baten. Er moest elke week een blog komen. En al zeg ik het zelf, de eerste blogs gingen me best makkelijk af, onderwerpen dienden zich aan en de teller van de bezoekers op de site schoot omhoog.

Nu zit ik met een pen in mijn hand en een smetteloos wit stuk papier voor me, aan tafel. De deadline die ik opgelegd heb gekregen komt akelig dichtbij. In Google type ik in “wat te doen bij gebrek aan inspiratie.” De tips die ik krijg zijn ontelbaar, blijkbaar zijn er vreselijk veel mensen zonder inspiratie. Er zijn zelfs cursussen te volgen die je helpen bij het vinden van inspiratie. Eén site stelt mij enigszins gerust en geeft mij de beste tip. Zij vertellen dat inspiratie komt op een onbewust moment, zelfs Einstein vond in een droom inspiratie voor zijn beroemd formule: e = mc2. Opgelucht leg ik mijn pen neer en ga naar bed.

Gelukkig sta ik morgen gewoon weer in mijn eetwinkel en doe waar ik goed in ben. Er zal weer een vitrine vol inspiratie voor u klaar liggen.

Koken is topsport!

Ik weet het eigenlijk al heel lang, maar sinds een goeie week weet ik het zeker. Koken is topsport!
Het mooie is, een aantal familie leden weten het nu ook. Hoe dat zo komt? Er bestaat een app “Human”. Deze app registreert precies hoeveel beweging je op een dag krijgt. Enkele familieleden en ik hebben binnen deze app een clubje opgericht, zodat we elkaars prestaties ook kunnen volgen. Ik noem natuurlijk geen namen, maar zo kan ik zien dat een van mijn familieleden eergisteren uit bed is gerold richting haar auto, is ingestapt, naar kantoor is gereden en daar waarschijnlijk rechtstreeks naar het koffiezetapparaat is gelopen en dit achter haar buro heeft opgedronken. Om half 10 zit ze op de bijzondere prestatie van 4 minuten beweging. Van mijn vriendin zie ik dat ze in ieder geval nog naar haar werk is gefietst. Hier heeft ze 17 minuten over gedaan, waarschijnlijk heeft ze er 3 minuten over gedaan om koffie te halen en haar buro te bereiken. 20 minuten voor haar!

Je voelt hem al aankomen natuurlijk. Vanaf het moment dat ik in mijn keuken ben, is het één al beweging..ik begin in de afwaskeuken, hier heb ik het totaal overzicht, als een koelbloedige libero zet ik alle lijnen uit, verkijk je niet op de rust die ik uitstraal, ik ben continu in beweging. De voorbereidingen zijn klaar voor het middenveld… de keuken; als een creatieve middenvelder maak ik hier mijn beste creaties, flexibel en doelgericht. Nu schakel ik over naar de spitspositie, het verkopen kan beginnen. Vanaf nu zijn het inkoppers. De ballen die op maat zijn gegeven vanaf het middenveld kop ik één voor één in. Laat de klanten maar komen. Ik kijk om 13.00 uur op mijn app en zie 282 minuten beweging.

Vanaf morgen sta ik graag weer voor u in de spits!

Guilty pleasure van een kok.

Toen ik een aantal jaren geleden mijn bedrijfsplan voor mijn eetwinkel moest maken kreeg ik ineens te maken met termen als USP, marktonderzoek, marketing acties, concurrentieanalyses. Allemaal zaken waar ik me normaal gesproken niet mee bezig houd. Het was voor mij heel simpel, ik wilde de buurt waarin ik woon gewoon voorzien van gezonde maaltijden, altijd gemaakt van eerlijke en verse producten. Volgens mij was dit een gat in de markt want wie is er tegenwoordig nou niet bezig met gezonde lifestyle, BMI, antioxidanten en proteïne. As je dit allemaal kan vertalen naar een lekkere maaltijd ben je volgens mij goed bezig en heb je bestaansrecht.

Ik kan me nog goed herinneren dat ik een gesprek had met een man in een pak, die ik ook nog even moest overtuigen van deze eenvoudige optelsom. Terwijl bij hem de marketingtermen uit z’n mond vielen deed ik mijn best om hem te overtuigen van het belang van gezonde voeding. Met een voldaan gevoel verliet ik na een uur praten zijn kantoor, ik had zowaar het gevoel dat mijn missie geslaagd was en kon me niet aan de indruk onttrekken dat hij tijdens het gesprek even kritisch naar zijn eigen buik had gekeken.

Terug in de auto merkte ik dat al dat gepraat over eten de uitwerking had die het meestal op mij heeft, honger! Iets harder dan is toegestaan reed ik naar de dichtstbijzijnde benzinepomp om me zelf te trakteren op datgene waar ik het allerblijst van word . Vette hap van de pomp!

Deze week weer gezonde en lekkere maaltijden bij Eetwinkel Zuuver.

Knoflook en bier.

In een grijs verleden heb ik enkele jaren in Antwerpen gewoond. De stad aan de Schelde waar ik mij onmiddellijk thuis voelde. Nog steeds snap ik de klik tussen mijzelf en deze stad heel goed. Sinds de middeleeuwen staat Antwerpen bekend als een plek waar je vooral komt om te eten en te drinken, iedereen kent het beeld van volle herbergen waar drank uit kannen werd geschonken en waar men met blote handen at. Mijn tijd in Antwerpen heeft mij zonder twijfel gevormd als kok.

In mijn laatste jaar in Antwerpen woonde ik samen met Jan Jansen. Jan heb ik ontmoet in de keuken van restaurant Overvloed waar ik als kok in dienst was. Hij werkte er ook en de eerste keer dat ik hem zag droeg hij in de keuken een colbert, een hoge hoed en pipobroek. De ketting die hij met trots droeg had hij gemaakt van platgeslagen bierdoppen. Jan was een echte Antwerpenaar. Een kunstenaar, die zijn dagen steevast begon met het nuttigen van een teen knoflook. We werden meer dan vrienden, we werden bierbroeders. Ook toen ik al weer jaren in Nederland woonde, hielden we op onze manier contact met elkaar.

Afgelopen zaterdag was ik in Antwerpen. Het bericht van het overlijden van Jan bracht mij terug naar deze stad. Het afscheid van hem was in Herberg Den Houten Lepel, waar we bier dronken uit volle kannen. Op tafel stond een pot rauwe knoflooktenen en patat aten we met blote handen. Morgen sta ik weer in de keuken van mijn eetwinkel in Groningen en maak ik een gerecht met knoflook en bier. Mijn kleine ode aan Jan en Antwerpen.

Rex

Stoofvlees

Heb je wel eens gehoord van het proustfenomeen? Ik lijd er aan, en wel elke keer als ik boven mijn 6-pits kachel hang en stoofvlees aan het bereiden ben. Er is geen psycholoog voor nodig geweest om dit vast te stellen. Toen ik er een keer over las wist ik dat ik het had. En ik wil u niet bang maken, maar de kans is groot dat u er ook zo nu en dan aan lijdt. Wat is het? Het is een geur uit het verleden die bepaalde emoties en herinneringen oproept. Boven de pan in mijn keuken brengt de geur van het stoofvlees mij ver terug in de tijd en ik hoef alleen maar uit het raam van mijn winkel te kijken, naar de overkant van de straat om ook nog eens de plek van deze herinnering te kunnen zien. Schuin tegenover mijn winkel, aan de Prinsesseweg, hebben mijn opa en oma gewoond. In mijn vroegste herinnering ben ik als jongetje van een jaar of vier met mijn drie jaar oudere broer buiten op de stoep aan het spelen. Als we geluk hadden, had mijn oma bij de buurman, Slagerij de Vries, stoofvlees gekocht en was ze op de spiritusbrander het stoofvlees aan het bereiden. De stemmetjes van mijn eigen zonen brengen me terug naar het heden. Op ongeveer 10 meter verwijderd van mijn herinnering zijn ze aan het spelen. En ik vraag me af of ik ze met mijn stoofvlees ook het proustfenomeen ga bezorgen… Ik hoop het!

Deze week bij eetwinkel Zuuver; Proust Stoofvlees.​

Arabische gerechten.

De Oranjebuurt waar mijn eetwinkel is gevestigd, is een prachtige buurt. Als het weer het toelaat staat mijn winkeldeur wijd open en word ik getrakteerd op een veelvoud van culturen en nationaliteiten. Het maakt de oranjebuurt tot een kleurrijk geheel. Voor mij is het een uitdaging om voor al deze mensen betaalbare en gezonde maaltijden te bereiden waarbij ik mijn best doe om naast de oer-Hollandse maaltijden ook zoveel mogelijk internationale gerechten te bereiden. Nou staat de ene cultuur natuurlijk dichterbij dan de andere en moet je soms ook erkennen dat je van bepaalde eetgewoonten weinig kaas hebt gegeten.

Een tijdje terug kwam ik via via in contact met een Syrische kok; voordat hij met zijn gezin geen andere oplossing meer zag dan vluchten uit de verschrikkingen van de oorlog, runde hij in Damascus een restaurant. Ondanks dat onze levens en werelden op veel gebieden totaal verschillend zijn, begrepen we elkaar onmiddellijk toen het gesprek over gerechten ging. We spraken over de grootte van een rijstkorrel en het water liep ons in de mond toen het over ingrediënten ging die een gerecht net even een speciale smaak geeft.

Onze werelden zijn dan misschien verschillend maar als het over eten gaat zijn we gelijk, we houden ervan! Het mooie van onze ontmoeting is de samenwerking die eruit is voortgekomen. Hij gaat mij helpen de Arabische keuken te leren kennen en daar kunt u dan weer van profiteren. Vanaf woensdag 30 augustus ook Arabische gerechten bij Eetwinkel Zuuver.


Copyright 2018 - Alle rechten voorbehouden