Ode aan de gehaktbal.

Zeg gehaktbal en bij de meeste mensen verschijnt een dromerige blik in de ogen. Je ziet ze in gedachten teruggaan in de tijd. Allemaal hebben we wel een herinnering aan de bal van oma of de ballen van moeders. Vaak hadden ze hun eigen geheime ingrediënt die hun ballen net dat speciale smaakje meegaf. Uit mijn eigen jeugd kan ik mij herinneren dat mijn moeder, mijn zus Annette altijd naar de keuken stuurde als er ballen gemaakt moesten worden. Niemand bij ons in huis maakte ze zoals zij. Als ze dan bezig was stopte ze rustig een stuk rauw gehakt in haar mond om te proeven of ze de perfecte smaak had bereikt. Dit was nog in een tijd dat we onze informatie vooral uit bibliotheken haalde (zie mijn eerste blog) en geen idee hadden wat voor rare dingen er kon gebeuren bij het eten van rauw vlees. Mijn zus heeft er gelukkig geen rare dingen aan overgehouden.

Het maken van de gehaktballen van Zuuver, zie ik dan ook als een belangrijke taak. Juist omdat dit oer-Hollandse lekkernij zoveel herinneringen naar boven haalt, zie ik het als een grote verantwoordelijkheid om met mijn ballen nieuwe herinneringen te maken en oude levendig te houden. Blijkbaar lukt me dit, want ze rollen elke week in grote getale mijn winkel uit. Mijn geheim? Alles ga ik niet prijsgeven, maar ik zal een tipje van de sluier oplichten. Ik gebruik een speciaal kruid, dat alleen in de bergen van Tsjechië wordt geplukt en niet geheel onbelangrijk, ik laat mijn ballen een tikkeltje aanbranden. Dit geeft het net even een wat robuuster uiterlijk. Oftewel het geeft mijn ballen… ballen.

Rex.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *


Copyright 2018 - Alle rechten voorbehouden